Verdien jíj het?

Geplaatst door op 13/07/2016

Regelmatig kom ik bij eigenaren die het zo druk hebben dat ze door de bomen het bos niet meer zien. De laatste weken is het echter hét gesprek van de dag: eigenaren die het zo druk hebben dat ze op het punt staan om eraan onder door te gaan. Het kost teveel energie, voortdurend stress. Het plezier verdwijnt. Het bedrijf groeit, maar de vraag is hoe lang het nog goed gaat. Die zich realiseren en durven te erkennen dat als het zo verder gaat er een moment komt dat ze wegvallen/ ziek worden en dan komt alles stil te liggen. Het bedrijf draait (alleen) óp jou! Je bedrijf groeit gestaag. Jij bent van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan ’t werk. Op het einde van de dag constateer je dat je weer niet toegekomen bent aan de werkzaamheden die je had moeten doen. Je loopt continu achter de feiten aan. Je ergert je de hele dag door. Bent voortdurend bezig om de spreekwoordelijke brandjes te blussen. Of werk van medewerkers aan het controleren en verbeteren omdat het niet voldoet aan ‘de kwaliteit’ die je onderneming nastreeft? De sfeer wordt er niet beter op en ook de motivatie en betrokkenheid gaat achteruit, wat uiteindelijk weer omzet kost. Laat staan wat je familie te verduren heeft: ook hier ben je snel geïrriteerd, mis je veel zaken en zie je je gezin steeds minder omdat je continu aan het werk bent. Voor je gevoel heb je geen keus. Linksom of rechtsom moet jíj ervoor zorgen dat er brood op de plank komt. Het is goed om je te realiseren dat je altijd een keus hebt. Jij bent ook de enige die er daadwerkelijk verandering in kan aanbrengen. Is dat gemakkelijk? Nee, zeker niet. Je open durven stellen voor reflectie is een eerste stap die je dient te ondernemen, om zo tot nieuwe inzichten te komen. Het vergt verder onder meer lef en doorzettingsvermogen. Het is ook noodzakelijk dat je in de eerste plaats aan jezelf durft toe te geven dat je huidige aanpak je uiteindelijk niet verder gaat brengen, de groei uit je bedrijf haalt of nog erger: je onderneming afbreekt. Kortom: je doet het voor niemand goed en vooral niet voor jezelf. Jij wilt toch een gezond businessmodel? Gun jij jezelf wel een gezond en plezier leven? Herken jij jezelf hierin? Dan begin vandaag nog. Gun het jezelf! Enkele tips waar je wellicht iets aan hebt: •Jijzelf bent de aangewezen persoon om ergens verandering in aan te brengen. Dit gaat niet vanzelf. Het begint bij inzicht krijgen in de situatie en je bewust worden van de pijnpunten/ feiten en onder meer gedrag. •Neem afstand van de waan van de...

Lees meer

Sport jij?

Geplaatst door op 06/10/2015

Het blijft mij fascineren. Topsport. De kijker ziet emotie, drive. Prestatie of het uitblijven van de prestatie. Neem het Nederlands elftal enkele weken terug. Heel voetbalminnend Nederland wist waar het fout ging, waar het team faalde, hoe het beter kan en wie zijn schuld het is. Een ander mooi voorbeeld vind ik het teamgoud en zelfs individueel goud bij de Nederlandse springruiters. Ongelooflijk knap hoe zij wederom, onder begeleiding van Rob Ehrens, goud wisten te pakken. Maar is de sportliefhebber zich er ook altijd van bewust wat er allemaal bij komt kijken? Trainen omvat meer dan alleen een paar uur per week fysiek met je sport bezig zijn. De vraag die mij fascineert: hoe kan het dat het ene team succesvollere is dan het andere? Je kunt de vergelijking maken met organisaties. Ondernemen is ook topsport. Bij beide ben je dag en nacht bezig om je droom te realiseren. Emotie speelt bij beide een grote rol: je doet het met je hart. De tijdsinvestering: het gaat regelmatig (een periode) ten koste van je privéleven, je ontspanning of bv. de sociale component. Je bent er 24 uur per dag mee bezig. Je maakt een plan, je bedrijf groeit, je leert met vallen en opstaan. En er zijn altijd factoren waar je geen invloed op hebt. Met uiteindelijk een doel: het verwezenlijken van je droom. Toch zijn er ook lessen waar we kunnen leren van de topsport, zowel van de individuele topsporter als van teamsport. Een topsporter heeft een ambitie en stelt een realistisch doel (net als veel ondernemers) bv. een medaille winnen op een wereldkampioenschap over vier jaar. Daar werkt hij / zij naar toe. Hiervoor wordt een plan opgesteld, waarin een aantal doorslaggevende elementen worden uitgediept, denk bv. aan wedstrijden waaraan men deelneemt, trainingsschema, kwalificatiewedstrijden enzovoorts, maar ook zaken als voeding en voldoende rust, die nodig zijn om dit doel te bereiken. Dit wordt smart gemaakt. Bij teams wordt dit samen opgepakt. Zo is het ieders doel, ieders verantwoordelijkheid. En kan ieder lid zijn eigen toegevoegde waarde benoemen en ook ‘leveren’. De training is erop gericht om de sporter beter te maken in wat hij of zij al goed kan, zodat hij/zij hierin uiteindelijk kan excelleren. Zo gaat het ook bij de meeste organisaties denk je nu. En precies daar zit vaak het verschil. De waan van de dag bepaalt vaak hoe onze agenda eruit ziet. Regelmatig verliezen we onze focus en zijn we met de zaken bezig die niet of nauwelijks bijdragen aan ons doel. Fouten mogen niet gemaakt worden en worden verzwegen. We zijn continu bezig met ons einddoel en minder met het (organisatie)proces. Wat jammer is, want juist door fouten en het proces te evalueren kunnen...

Lees meer

‘Wat levert het mij op?’

Geplaatst door op 09/07/2015

Je kent het wel. Je bent bij een business event en op het einde is de borrel. Je komt in gesprek met nieuwe mensen en vertelt elkaar wat je zakelijk doet. Ik geef aan dat ik bedrijven begeleid en hun effectiever en efficiënter, met gemotiveerde medewerkers, laat werken om op lange termijn een hoger rendement te realiseren. Een aantal voorbeelden erbij om het te verduidelijken. Ze knikken instemmend, herkennen de voorbeelden, geven zelf nog een aantal voorbeelden van zaken waar ze zelf tegenaan lopen. Uiteraard krijg ik regelmatig dé vraag: ‘Wat levert het mij concreet op?’ Vaak komt die vraag van kleinere bedrijven die over het algemeen de focus op de kortere termijn hebben liggen. Je merkt dat veel bedrijven medewerkers en de (interne) communicatie en organisatie als een kostenpost zien in plaats van een inkomstenbron. Ze betitelen het ‘soft’, omdat het niet altijd direct meetbaar te maken is in euro’s. Het is echter, op lange termijn, meetbaar te maken. Afhankelijk waar de pijnpunten binnen een organisatie precies zitten, denk bv. aan communicatieproces tussen afdelingen, weinig draagvlak bij medewerkers, een eigenaar die niet toekomt aan zijn eigen werk, kun je het meetbaar maken in uren, time management, ziekteverzuim, productie, kostenbesparing, meer declarabele uren, teamspirit enzovoorts. In mijn antwoord op hun vraag gebruik ik het organiseren van een event als metafoor. Bij het organiseren van een (relatie)event kom ik dezelfde facetten tegen, waarmee ik ook aan de slag ga bij bedrijven als ik ze begeleid bij het effectiever en efficiënter werken. Beide dienen bij te dragen, op langere termijn, aan het realiseren van meer omzet. Grappig is dat men bij het begeleiden vraagt wat de investering ze concreet oplevert, terwijl ze die vraag weglaten bij de investering die ze doen in een evenement. Ik bied ze regelmatig aan om, samen met hun medewerkers, een event te organiseren voor hun relaties. Zo komen ze al werkende een aantal aspecten tegen die ze naadloos kunnen projecteren op hun eigen organisatie. Ze krijgen hierbij van mij een gratis analyse met verbeterpunten waarmee de organisatie concreet aan de slag kan. Hiermee is het niet meer ‘bedreigend’ en ‘ongrijpbaar’, maar heel tastbaar. Ze krijgen een tastbare dienst geleverd, waarbij ze een gevoel hebben en kunnen overzien wat ze krijgen voor hun investering. Op voorhand kunnen ze zelf beoordelen dat het de investering waard is: gevoelsmatig investeren ze namelijk in hun relaties en die leveren hun omzet op. Wat ze zich niet direct beseffen, maar wat nog belangrijker is: ze investeren zo in hun medewerkers en dat levert uiteindelijk nog veel meer rendement op. Als ik ze de vraag stel: ‘wat levert zo’n netwerk event je concreet op en hoe verdien je dat terug?’ dan krijg...

Lees meer

Groei jij door te delen?

Geplaatst door op 30/06/2015

Gisteravond sprak ik een eigenaresse van een familiebedrijf. Zij en haar broer, derde generatie, bezitten ieder 50% van de aandelen. In de dagelijkse directie vervult haar broer de rol van algemeen directeur en is zij verantwoordelijk voor de (interne) organisatie. Het betreft een financieel gezond bedrijf, in een snel veranderende sector, dat nog steeds op dezelfde traditionele wijze werkt. Zij hebben een relatief kleine organisatie van zo’n 20 personen. Ik ken haar al enkele jaren en we kwamen dus al snel op de ‘pijnpunten’ terecht. Haar worsteling ligt voornamelijk bij het bespreekbaar maken van gevoelige onderwerpen, zowel op zakelijk als op familiair vlak en het aangaan van een effectieve dialoog. Zij heeft behoefte om open en objectief met haar broer alle scenario’s bespreken, om zo als aandeelhouders een gezamenlijke visie te ontwikkelen. Met een gedragen visie kunnen ze vervolgens als eigenaren / aandeelhouders sámen goede en weloverwogen keuzes maken en de continuïteit van het familiebedrijf op de lange termijn borgen. Een tweetal voorbeelden die ze aanhaalde zijn hieronder omschreven: Ze merkt dat haar broer vaak vindt dat hij keuzes ‘alleen’ kan maken, omdat hij de functie van CEO heeft in de dagelijkse operatie. Regelmatig wordt ze geconfronteerd met zaken die voorkomen hadden kunnen worden door overleg vooraf of door het ‘vier-ogen-principe’: twee weten immers meer dan een. Dit gaat regelmatig ten kosten van een deel van de winst. Haar broer voelt zich vaak persoonlijk aangevallen als ze hem erover aanspreekt. En dat terwijl zij, die hetzelfde risico loopt als haar broer en een gelijkwaardige aandeelhouder is, het alleen goed bedoelt om zo samen meer rendement te behalen c.q. onnodige kosten te beperken. Het gaat ten slotte ook om haar portemonnee en haar oude dag voorziening. Een ander voorbeeld dat ze gaf is de continuïteit van het familiebedrijf en dan specifiek welke visie eenieder heeft over de overdracht van aandelen. Vraagstukken die op dit moment onbespreekbaar zijn: hoe zie je je eigen ontwikkeling de komende jaren en wat wil je graag bereiken; hoe verwacht je dat de markt zich ontwikkelt de komende jaren en hoe gaan wij hierop inspelen; is het wenselijk c.q. verstandig de aandelen over te willen dragen naar je kinderen en zo ja hoe zorgen we dat we dit proces in goede banen leiden, de kinderen betrokken krijgen, zodat we het voor de volgende generatie, maar ook voor ons als eigenaren goed doen? Of is het gezien de markt beter om de aandelen naar een externe partij over te dragen? Kortom: communicatie is lastig, maar o zo belangrijk. Het verdient voortdurend de aandacht. Soortgelijke vraagstukken spelen bij meerdere familiebedrijven. Ook bij de grotere bedrijven zie je deze vraagstukken terugkomen. Daarnaast speelt de emotionele betrokkenheid natuurlijk een grote...

Lees meer

Om gek van te worden?!

Geplaatst door op 15/06/2015

Iedere eigenaar kent het wel: zo’n drukke weken dat je van de vroege ochtend tot ’s avonds laat werkt en aan het einde van de week constateert dat je niet toegekomen bent aan de werkzaamheden die je had moeten doen. Je loopt continu achter de feiten aan. Je ergert je de hele dag door. Bent voortdurend bezig om de spreekwoordelijke brandjes te blussen. Of werk van medewerkers aan het controleren en verbeteren omdat het niet voldoet aan ‘de kwaliteit’ die je onderneming nastreeft? Enkele maanden geleden had ik hierover het eerste gesprek met twee eigenaren die hier tegen aanlopen in hun eigen bedrijf. Ze hebben een relatief klein bedrijf met zo’n 15 medewerkers. Hun grootste zorg naast de bovengenoemde punten: dat het ten koste gaat van acquisitie. Verder waren ontevreden over een specifieke medewerker. Bij hun duurt deze periode echter al te lang duurt en het is dus vervelend. Hun eigen werk stapelt zich op. Het gezin thuis voelt zich tekort gedaan en klaagt. Het resultaat bij deze eigenaren: Irritatie, kortaf reageren en zichtbare fysieke klachten. Kortom: ze doen het voor niemand goed en vooral niet voor zichzelf. Door middel van een quickscan tijdens een tweetal gesprekken hebben we alle pijn punten boven water gehaald. Sommige zijn eenvoudig te benoemen, die hebben we samen ‘smarter’ geformuleerd. Een voorbeeld: meer uren diende rendabel te worden. Toen ik vroeg over hoeveel uren we spraken wisten ze het niet precies. Ze hebben het nagekeken en wat bleek? Het aantal uren stond gelijk aan 1.5 fte. Hier is dus een ‘quick win’ te behalen. Over sommige vraagstukken hebben ze nooit nagedacht, omdat al hun tijd wordt opgeslurpt door de waan van de dag. Denk hierbij aan hun visie en lange termijn doelen. Ook kwamen er punten naar boven, waarvan ze diep van binnen wel weten dat ze niet goed gaan, maar die ze niet hardop uitspreken. Hier ging het om zaken waar ze inzicht kregen in hun eigen handelen c.q. het uitblijven van handelen. Al met al genoeg zaken om actief mee aan de slag te gaan. Vervolgens heb ik op verzoek van de eigenaren ook kort en vertrouwelijk gesproken met alle medewerkers. Ook hier bleek dat een deel van de ‘pijn punten’ die bij de eigenaren naar voren komen, ook bij hun medewerkers irritatie opwekken c.q. hen demotiveren. De medewerker waar de eigenaren niet tevreden over zijn, gaf aan dat hijzelf ook niet op zijn plek zit. Vervolgens hebben we in een gezamenlijke sessie alle neuzen dezelfde kant op gezet. Iedereen heeft zelf zijn onvrede en verbeterpunten kunnen uitspreken. Er zijn doelen gesteld en afspraken gemaakt over hoe ze die doelen gezamenlijk gaan bereiken. Ze zijn zelf aan de slag gegaan. Een...

Lees meer