Verdien jíj het?

Geplaatst door op 13/07/2016

Regelmatig kom ik bij eigenaren die het zo druk hebben dat ze door de bomen het bos niet meer zien. De laatste weken is het echter hét gesprek van de dag: eigenaren die het zo druk hebben dat ze op het punt staan om eraan onder door te gaan. Het kost teveel energie, voortdurend stress. Het plezier verdwijnt. Het bedrijf groeit, maar de vraag is hoe lang het nog goed gaat. Die zich realiseren en durven te erkennen dat als het zo verder gaat er een moment komt dat ze wegvallen/ ziek worden en dan komt alles stil te liggen. Het bedrijf draait (alleen) óp jou! Je bedrijf groeit gestaag. Jij bent van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan ’t werk. Op het einde van de dag constateer je dat je weer niet toegekomen bent aan de werkzaamheden die je had moeten doen. Je loopt continu achter de feiten aan. Je ergert je de hele dag door. Bent voortdurend bezig om de spreekwoordelijke brandjes te blussen. Of werk van medewerkers aan het controleren en verbeteren omdat het niet voldoet aan ‘de kwaliteit’ die je onderneming nastreeft? De sfeer wordt er niet beter op en ook de motivatie en betrokkenheid gaat achteruit, wat uiteindelijk weer omzet kost. Laat staan wat je familie te verduren heeft: ook hier ben je snel geïrriteerd, mis je veel zaken en zie je je gezin steeds minder omdat je continu aan het werk bent. Voor je gevoel heb je geen keus. Linksom of rechtsom moet jíj ervoor zorgen dat er brood op de plank komt. Het is goed om je te realiseren dat je altijd een keus hebt. Jij bent ook de enige die er daadwerkelijk verandering in kan aanbrengen. Is dat gemakkelijk? Nee, zeker niet. Je open durven stellen voor reflectie is een eerste stap die je dient te ondernemen, om zo tot nieuwe inzichten te komen. Het vergt verder onder meer lef en doorzettingsvermogen. Het is ook noodzakelijk dat je in de eerste plaats aan jezelf durft toe te geven dat je huidige aanpak je uiteindelijk niet verder gaat brengen, de groei uit je bedrijf haalt of nog erger: je onderneming afbreekt. Kortom: je doet het voor niemand goed en vooral niet voor jezelf. Jij wilt toch een gezond businessmodel? Gun jij jezelf wel een gezond en plezier leven? Herken jij jezelf hierin? Dan begin vandaag nog. Gun het jezelf! Enkele tips waar je wellicht iets aan hebt: •Jijzelf bent de aangewezen persoon om ergens verandering in aan te brengen. Dit gaat niet vanzelf. Het begint bij inzicht krijgen in de situatie en je bewust worden van de pijnpunten/ feiten en onder meer gedrag. •Neem afstand van de waan van de...

Lees meer

Waar gaat jouw hart sneller van kloppen?

Geplaatst door op 18/11/2015

Ik vergelijk een familiebedrijf regelmatig met een mens. Het ontstaan van een nieuw leven begint bij vaak bij liefde. Twee personen die van elkaar houden. Die een wens hebben om samen een kind te krijgen. Dan komen de fases: de bevruchting, een cel, een kloppend hart, groei en vermeerdering van cellen, bloedvaten, organen en uiteindelijk de geboorte en het leven. Alle inwendige organen en stelsels hebben een functie en dragen bij aan een voorspoedig leven. Na de geboorte is alles gericht op groei en ontwikkeling, uiteraard met de support van je omgeving. Het gaat met vallen en opstaan. Af en toe een kwaaltje of een blauwe plek, met kleine stapjes vooruit en soms even pas op de plaats. Zo gaat het ook bij familiebedrijven. Een bedrijf is ooit ontstaan vanuit een passie, een droom, een diep verlangen van een persoon, de oprichter, regelmatig ook gedreven door de liefde voor zijn gezin en zijn familie. Hij symboliseert het hart van de onderneming. Keuzes die hij maakt en beslissingen die hij neemt, maakt hij veelal met zijn hart, vanuit zijn gevoel. Hij werkt doelgericht en met focus. Het bedrijf groeit. Meer klanten, meer medewerkers, meer omzet. Iedere keer een nieuwe levensfase met bijbehorende en veranderende taken en perikelen. Nieuwe uitdagingen. Nieuwe kansen. Een organisatie kent net als de mens ook organen (haar medewerkers), maar ook bv. bloedvaten (organisatieprocessen) die de organen verbinden en bv. van zuurstof (informatie) voorzien. Een organisatie heeft ook spreekwoordelijk voedsel (klanten), water (tijd, geld en inzet) en zuurstof (informatie en betrokkenheid) nodig om te overleven. Ook bij het doorlopen van het groeiproces ontstaan wel eens kleine kwaaltjes of ongemakken. Je merkt het meestal als eerste aan de onderlinge sfeer. Er is minder begrip en collegialiteit. Regelmatig worden deze genegeerd en dan loop je het risico dat het de hele organisatie besmet of dat het chronisch wordt. Als je de inwendige signalen hebt genegeerd, dan komt er een moment dat het ook aan de buitenkant zichtbaar wordt of erger zelfs dat het uitmond in blijvend letsel. Vaak met de bijbehorende, ongewenste, maar ook onnodige financiële consequenties als gevolg. Soms voel je je gewoon belabberd. Als je bv. last hebt van een virus of een infectie dan ga je toch even langs de huisarts voor een diagnose en een recept waarmee je de kwaal op kunt lossen? Hoe sneller je het kwaaltje aanpakt hoe sneller je weer fit bent en hoe minder schade het toebrengt. Je pakt dan toch de oorzaak van de kwaal aan? Voorkomen is beter dan genezen. Wat mij verwondert is dat veel bedrijven dit niet doen. Ze blijven signalen negeren, blijven ‘lapmiddelen’ gebruiken en komen pas in acties als ze het voelen in hun portemonnee....

Lees meer

Sport jij?

Geplaatst door op 06/10/2015

Het blijft mij fascineren. Topsport. De kijker ziet emotie, drive. Prestatie of het uitblijven van de prestatie. Neem het Nederlands elftal enkele weken terug. Heel voetbalminnend Nederland wist waar het fout ging, waar het team faalde, hoe het beter kan en wie zijn schuld het is. Een ander mooi voorbeeld vind ik het teamgoud en zelfs individueel goud bij de Nederlandse springruiters. Ongelooflijk knap hoe zij wederom, onder begeleiding van Rob Ehrens, goud wisten te pakken. Maar is de sportliefhebber zich er ook altijd van bewust wat er allemaal bij komt kijken? Trainen omvat meer dan alleen een paar uur per week fysiek met je sport bezig zijn. De vraag die mij fascineert: hoe kan het dat het ene team succesvollere is dan het andere? Je kunt de vergelijking maken met organisaties. Ondernemen is ook topsport. Bij beide ben je dag en nacht bezig om je droom te realiseren. Emotie speelt bij beide een grote rol: je doet het met je hart. De tijdsinvestering: het gaat regelmatig (een periode) ten koste van je privéleven, je ontspanning of bv. de sociale component. Je bent er 24 uur per dag mee bezig. Je maakt een plan, je bedrijf groeit, je leert met vallen en opstaan. En er zijn altijd factoren waar je geen invloed op hebt. Met uiteindelijk een doel: het verwezenlijken van je droom. Toch zijn er ook lessen waar we kunnen leren van de topsport, zowel van de individuele topsporter als van teamsport. Een topsporter heeft een ambitie en stelt een realistisch doel (net als veel ondernemers) bv. een medaille winnen op een wereldkampioenschap over vier jaar. Daar werkt hij / zij naar toe. Hiervoor wordt een plan opgesteld, waarin een aantal doorslaggevende elementen worden uitgediept, denk bv. aan wedstrijden waaraan men deelneemt, trainingsschema, kwalificatiewedstrijden enzovoorts, maar ook zaken als voeding en voldoende rust, die nodig zijn om dit doel te bereiken. Dit wordt smart gemaakt. Bij teams wordt dit samen opgepakt. Zo is het ieders doel, ieders verantwoordelijkheid. En kan ieder lid zijn eigen toegevoegde waarde benoemen en ook ‘leveren’. De training is erop gericht om de sporter beter te maken in wat hij of zij al goed kan, zodat hij/zij hierin uiteindelijk kan excelleren. Zo gaat het ook bij de meeste organisaties denk je nu. En precies daar zit vaak het verschil. De waan van de dag bepaalt vaak hoe onze agenda eruit ziet. Regelmatig verliezen we onze focus en zijn we met de zaken bezig die niet of nauwelijks bijdragen aan ons doel. Fouten mogen niet gemaakt worden en worden verzwegen. We zijn continu bezig met ons einddoel en minder met het (organisatie)proces. Wat jammer is, want juist door fouten en het proces te evalueren kunnen...

Lees meer

Groei jij door te delen?

Geplaatst door op 30/06/2015

Gisteravond sprak ik een eigenaresse van een familiebedrijf. Zij en haar broer, derde generatie, bezitten ieder 50% van de aandelen. In de dagelijkse directie vervult haar broer de rol van algemeen directeur en is zij verantwoordelijk voor de (interne) organisatie. Het betreft een financieel gezond bedrijf, in een snel veranderende sector, dat nog steeds op dezelfde traditionele wijze werkt. Zij hebben een relatief kleine organisatie van zo’n 20 personen. Ik ken haar al enkele jaren en we kwamen dus al snel op de ‘pijnpunten’ terecht. Haar worsteling ligt voornamelijk bij het bespreekbaar maken van gevoelige onderwerpen, zowel op zakelijk als op familiair vlak en het aangaan van een effectieve dialoog. Zij heeft behoefte om open en objectief met haar broer alle scenario’s bespreken, om zo als aandeelhouders een gezamenlijke visie te ontwikkelen. Met een gedragen visie kunnen ze vervolgens als eigenaren / aandeelhouders sámen goede en weloverwogen keuzes maken en de continuïteit van het familiebedrijf op de lange termijn borgen. Een tweetal voorbeelden die ze aanhaalde zijn hieronder omschreven: Ze merkt dat haar broer vaak vindt dat hij keuzes ‘alleen’ kan maken, omdat hij de functie van CEO heeft in de dagelijkse operatie. Regelmatig wordt ze geconfronteerd met zaken die voorkomen hadden kunnen worden door overleg vooraf of door het ‘vier-ogen-principe’: twee weten immers meer dan een. Dit gaat regelmatig ten kosten van een deel van de winst. Haar broer voelt zich vaak persoonlijk aangevallen als ze hem erover aanspreekt. En dat terwijl zij, die hetzelfde risico loopt als haar broer en een gelijkwaardige aandeelhouder is, het alleen goed bedoelt om zo samen meer rendement te behalen c.q. onnodige kosten te beperken. Het gaat ten slotte ook om haar portemonnee en haar oude dag voorziening. Een ander voorbeeld dat ze gaf is de continuïteit van het familiebedrijf en dan specifiek welke visie eenieder heeft over de overdracht van aandelen. Vraagstukken die op dit moment onbespreekbaar zijn: hoe zie je je eigen ontwikkeling de komende jaren en wat wil je graag bereiken; hoe verwacht je dat de markt zich ontwikkelt de komende jaren en hoe gaan wij hierop inspelen; is het wenselijk c.q. verstandig de aandelen over te willen dragen naar je kinderen en zo ja hoe zorgen we dat we dit proces in goede banen leiden, de kinderen betrokken krijgen, zodat we het voor de volgende generatie, maar ook voor ons als eigenaren goed doen? Of is het gezien de markt beter om de aandelen naar een externe partij over te dragen? Kortom: communicatie is lastig, maar o zo belangrijk. Het verdient voortdurend de aandacht. Soortgelijke vraagstukken spelen bij meerdere familiebedrijven. Ook bij de grotere bedrijven zie je deze vraagstukken terugkomen. Daarnaast speelt de emotionele betrokkenheid natuurlijk een grote...

Lees meer